De Wereld van Beau

Posted on 22. Oct, 2010 by Beau van Erven Dorens

Na een rumoerig begin van dit televisieseizoen, waarin SBS besloot De Zaterdagavondshow na vier afleveringen van de buis te trekken, ben ik weer vol aan de slag met De Wereld van Beau. In dit reportageprogramma duik ik onder in spannende subculturen. Ik probeer die wereldjes beter te begrijpen en voor de kijker inzichtelijk te maken door er zelf aan mee te doen. Als er een aflevering over basejumping zou gaan, dan zou ik dus met die levensmoede jongens en meisjes ’s nachts in hijskranen gaan klimmen om ze er van af te zien springen. Ik zou met ze mee naar huis gaan om te kijken hoe ze leven en wat ze overdag doen en hoe hun ouders en vrienden denken over deze hachelijke hobby en dat zou ik dan het liefst een paar weken of zelfs maanden volhouden, tot ik begrijp hoe die wereld in elkaar zit. Tenslotte zou ik natuurlijk ook gaan proberen om zelf van zo’n hijskraan te springen en met ze meegaan op hun nachtelijke avonturen. Dit lijkt me trouwens ook helemaal geweldig: wingsuit flying.

Als ik mensen vertel dat ik De Wereld van Beau zie als postmoderne onderzoeksjournalistiek, waarin ik als participerende presentator opwindende subculturen binnendring, krijg ik, niet geheel onterecht, glazige blikken en wantrouwige vragen. Het klinkt deftiger dan het is. Ik geloof erin dat je precies moet weten wat je wil maken, zodat je jezelf een perspectief geeft waar je zowel vorm als inhoud aan kunt afmeten. Zoals een kind een tekening in perspectief leert maken, met een zon rechtsboven waar alle lijnen naartoe moeten richten, om diepte te geven aan de illustratie. In het begin lijkt het een moeilijk concept, maar dan opeens trek je alle lijnen heel eenvoudig. Als je diepte wil geven aan een programma en de inhoud en vorm met elkaar in lijn wil brengen, moet je perspectief eenduidig zijn. Als je een onderzoeksprogramma maakt, zoals DwvB, waarin je op onderzoek gaat, dan vind ik het bijvoorbeeld onlogisch om een camera in een huis te zetten bij een te interviewen figuur en dan naar buiten te lopen en aan te kloppen en te zeggen: ‘Goedenavond meneer Rutte, mag ik even binnenkomen?’ Misschien trapt de kijker erin, maar het blijft onlogisch. Ivo Niehe mag het doen, maar in zijn programma kan het, daar heeft het een andere functie. Niehe maakt portretten. Hij is niet op zoek, nee, hij weet juist alles al. Hij bakt een taartje en dat doet hij heel goed.

Ik vind dat onderzoeksjournalistiek altijd aan moet kloppen met de camera over de schouder. Ik vind zelfs eigenlijk dat er niemand, geen redacteur of regisseur of wie dan ook, binnen geweest mag zijn. Eigenlijk zou er überhaupt niemand gebeld moet hebben, maar zou je net zo lang voor de deur moeten staan tot je iemand te pakken hebt. Dan is de spontaniteit 100 procent. Dat gaat uiteraard een beetje ver…

Perspectief dus… Dat geldt voor de inhoud en vorm van het programma, maar evenzeer voor de makers. Als zij niet op één lijn zitten ga je allemaal wat anders maken. Dit is bij televisie heel veel het geval. Bovendien heb je dan ook nog te maken met de mensen van de televisiezender, die weer andere dingen belangrijk vinden, en dan is er vaak ook nog een ingewikkeld zenderprofiel dat afgestemd is op een vaak niet bestaande televisiekijker die bereid is om iedere week van shampoo, auto en boter te veranderen. Dit zijn de kijkers waar de adverteerders op uit zijn en de zenders, ook de publieke, zich op richten.

Anyway… Vele variabelen kunnen je programma om zeep helpen. En dat gebeurt ook voortdurend.

Klassieke onderzoeksjournalistiek gaat uit van een objectieve, afstandelijke verslaggever die op een rigide manier zijn kritische blik op een onderwerp werpt. Hij klampt zich daarbij vast aan de heersende stereotype mening over dat onderwerp en probeert die dan wel te bevestigen of juist te ontkennen. Een amicale band met de hoofdpersonen in zijn verhaal is uit den boze, als hij tenminste door zijn journalistenvriendjes onder de vlag van de klassieke journalistiek wil vallen. Dat er niet zoiets bestaat als objectieve journalistiek en dat de journalistiek een momentopname is die zelden de realiteit in volledigheid dekt, dat houden de journalisten altijd buiten hun verhalen. Zij pretenderen de keiharde waarheid te vertellen. Lees Joris Luyendijk voor veel verstandige opmerkingen over dit onderwerp. http://www.jorisluyendijk.nl/

De Wereld van Beau is overigens een programma waarin ik niet per se op zoek ben naar de waarheid. Ik ben geïnteresseerd in spannende subculturen, bevolkt door mensen die zichzelf op een bepaalde manier buiten de normale maatschappij hebben geplaatst. Ik wil weten wat ze doen en zeggen en wat hen drijft. Of ze de waarheid vertellen of dat ik de waarheid vind is voor mij geen doel op zich. Ik geen mijzelf ook iedere aflevering een missie, omdat ik denk dat je zo’n wereldje dan beter leert kennen, en ik volhard in mijnpoging om die missie tot een goed einde te brengen, maar als dat niet lukt, dan maakt dat niet uit. Het doel is vooral iets om op af te stevenen. Om met de boeddhisme te spreken: het worden is het zijn.

Ik ben al sinds januari 2010 voor deze serie aan het filmen en het is nog steeds niet klaar. Sterker nog, we moeten harder werken dan ooit. ‘Draaien’, noemen we dat. Ik verheug me er zeer op dat deze serie op de televisie komt, ergens in februari 2011, want eigenlijk ben ik al tien jaar bezig om dit voor elkaar te krijgen. SBS vond het een goed idee en het was een van de redenen waarom ik het leuk vond om voor SBS te gaan werken. Ze vinden het bij SBS niet leuk als je als presentator het programma zelf produceert, omdat ze geld en creativiteit graag gescheiden houden, en ik kan me dat best voorstellen, maar het bleek behoorlijk moeilijk om de goede mensen te vinden om dit programma mee te maken. Eerst had ik een documentairemaakster op de redactie die onmiddellijk haar hele adresboekje vol mensen met autisme, anorexia, boulimia of andere aandoeningen begon te bellen. Op een gegeven moment werd ik zelf gebeld door een moeder van een autistische fan van mij, die een brief had gekregen die ik zogenaamd aan haar had geschreven waarin ik haar om medewerking had gevraagd voor mijn reportageprogramma. Dat was pijnlijk. Ik wilde een serie maken die gaat over wereldjes waarin mensen uit vrije wil kiezen om iets te doen wat de meesten van ons nooit zouden doen en waar we eigenlijk heel weinig vanaf weten. Ik wil absoluut geen patiënten. Die meelij-tv is totaal niet aan mij besteed. Toen deze documentairemaakster op een dag glunderend de redactie op kwam met een onderwerp over een autistische vrouw die enkel in winkelhaken over straat kon lopen, was onze breuk een feit. Nu, een jaar later, gaan we op de kleine redactie van De Wereld van Beau nog steeds niet zonder slag of stoot te werk. We hebben stevige discussies over wat we moeten maken en hoe. Ik vind vooral het productieproces moeilijk te verdragen. Voor dit programma moet je eigenlijk bij elkaar in huis wonen en voortdurend met elkaar op pad zijn en dan ’s avonds samen de beelden in een editset in elkaar zetten en met een krat bier bekijken en bespreken. Dit programma valt eigenlijk niet te maken in een ouderwetse televisiesetting, waarin je over elke vloek en zucht honderd mailtjes moet sturen.

Maar het zal er komen, al is het het laatste programma dat ik maak. En ik hoop dat het zo mooi en leuk word als het kan worden en daarna hoop ik dat iedereen het net zo mooi en leuk vind als ik.

Morgen op naar China, voor opnames voor een van de afleveringen van DWvB. Daarna naar NY voor de marathon en daarna voor nog meer opnames naar Las Vegas. Veel reizen dus deze maand. Dat vind ik leuk, maar ik zal mijn vrouw en kinderen vreselijk missen. Het is zo heerlijk om met ze te ontbijten en te klieren en ze te kietelen en met ze te eten en ze dan ’s avonds voor te lezen.

Groetjes, aan iedereen die dit leest,

Beau

PS: Ik zal vanaf heden op deze site zo nu en dan een stukje schrijven.

Rennen

Vrijdag 11 Maart 2010

Dag lieve vriend of vriendin!

Hoe is het met je? Ik hoop goed. En ik hoop dat het voorjaar ieder moment zijn intrede doet en ons in de armen sluit. In de zon op een terrasje... met een kop koffie... en een sigaret... wilde ik zeggen, maar ik rook eigenlijk al ene hele tijd niet meer Eigenlijk rook ik al jaren niet meer. Maar waarom vind ik dan toch zo regelmatig een sigaret tussen mijn vingers? Herken je dat? En die rook door mijn longen. Heerlijk. En dan de volgende dag die gore smaak. Dat stinkende overhemd. Nee. Ik rook niet meer. Ga zondag CPC rennen. Halve marathon. Misschien kom ik Ruud de Wild nog tegen, die rent ook veel geoof ik. Voor Warchild. Steun je me? Boek voor degene die Warchild via mij me steunt! (Het beste Van Beau, 300 pagina's aan columns ofzo. Wacht je nog op een boek, ik ben een eikel, stuur nog even adres in bericht alsjeblieft...

http://www.ikvoorwarchild.nl/action/act/beau_van_erven_dorens_rent_de_cpc_loop

Veel meegemaakt weer, ken je dat? Dat je echt niet meer weet wat er allemaal gebeurt? Dat je het liefst alles zou onthouden, zo heftig als het was. Ik ben soms zo bang dat ik echt alles vergeet. Maar vanavond lezen met mijn liefjes, uit Harry Potter en de Vuurbeker, dat is echt schitterend, dat vergeet ik niet, dat zit diep in me geprent. Dinsdag was boekenbal. Harry Mulisch op z'n wang gezoend. Hij is broos, maar hij is er. Met z'n mooie Kitty. Zonder hem geen boekenbal. Remco Campert loopt ook nog steeds kranig door de gangen. Joost Zwagerman klaagde over zijn 65 interviews, Pepijn van de Jeugd van Tegenwoordig was er ook. Daar heb ik nog eens behoorlijk mee doorgehaald tijdens de MTV European Music Awards in Manchester. Een held is het, dat staat vast.

Het leek dit keer wel een beetje op een afterparty, maar misschien ben ik te vroeg weggegaan. Vorig jaar sloot ik de deur achter me en dat wilde ik voorkomen, ook met het oog op mijn bezoek aan DWDD, woensdagavond.


Kijken jullie wel af en toe naar CQC!? (Veronica, maandagavond 22:25) We hebben jullie hard nodig! Het is echt leuk, wordt steeds leuker. Kom maar eens kijken en geef hier commentaar.

Hieronder een stukje wat ik schreef voor JFK, over mijn avontuur met de jongens van Top Gear, Jeremy Clarkson en Richard Hammond. Hoop dat je het leuk vind. Van die dagen heb ik echt een week moeten bijkomen...

Hoogste versnelling

Ik werd vannacht wakker van twee boze tieners die naast mij in een bomvolle tram stonden en aan het overleggen waren hoe ze mij een paar klappen zouden geven. Ik keek stoer, les 1 natuurlijk, en probeerde mijn armen tussen de andere passagiers uit te wurmen om mij te verdedigen. Dat ging niet en ik ging meteen door naar les 2: onder de vechtpartij uit proberen te komen. Mijn dringende pleidooi werd niet aangehoord. Ze ruzieden wie eerst mocht. Nu begon ik het benauwd te krijgen. Ik werd wakker en lag een uur lang met opengesperde ogen in de donkere Amsterdamse winternacht te soebatten over de vraag of je nou iemand naar de keel moet grijpen of meteen in het kruis moet schoppen. Nu zit ik hier, aan mijn keukentafel, de kat tegen mijn been, en ik weet waarom ik zo heftig droom.
Ik ben als presentator een bevoorrecht mens, dat besef ik mij heel vaak. Gisteren was zo’n bevoorrechte dag. Die ochtend, na een vertederend voorleesontbijt met tien schatten van kinderen op een kinderdagverblijf in Amsterdam Zuid-Oost, parkeerde ik mijn fiets voor de RAI in Amsterdam, waar vier dagen achtereen Top Gear Live zou worden gehouden, een spinn-off van het populaire autoprogramma van de BBC. Een razende show vol stunts en races met de mooiste, duurste en snelste auto’s ter wereld, voor een publiek van 5000 man. Gepresenteerd door Jeremy Clarkson, Richard Hammond en mij! Negen keer... Ik voelde mij al dagen een geluksvogel dat ik naast deze helden mocht staan, maar maakte mij ook een beetje ongerust of het wel zou lukken. Ik had mijn kennis van auto’s zwaar overdreven en gepocht over mijn V12 Jaguar XJS en bloedsnelle Masarati, terwijl dat eigenlijk twee hele oude beestjes zijn waar ik nooit in rijd.
Enkele minuten later zat ik in de zogenaamde ‘Green Room’, waarvan niemand ooit weet waarom die zo heet, tegenover de godheid zelve, Jeremy Clarkson. Hij was aan het competitieroken en vanwege de stortvloed van grappen die hij maakte begon ik van schrik in hetzelfde tempo mee te paffen. Terwijl ik niet eens rook. De meegebrachte haring en champagne viel in goede aarde, ‘Dutch haring and Dom Perignon! The perfect picture!’ en we begonnen met het doornemen van het script voor de show. Jeremy timmerde op een door sigaretten en snoep en koekjes en drankjes omzoomde laptop en maakte de ene dijenkletser na de andere. De Britse premier Gordon Brown moest het ontgelden, de lengte van copresentator Richard Hammond, de zogenaamde geaardheid van de andere copresentator James May, het weer, IJsland, onze kunst (‘mannen die in donkere kamers vergaderen’), alle Amerikanen, het feit dat we New York ruilden voor Suriname, ‘a swamp’. Dit alles gelardeerd met beledigingen aan het adres van de organisatie en de directeur van de show, die zelf af en toe binnenkwam om allerlei vuige beledigingen terug te schreeuwen. Eén en al entertainment. Ik vermaakte mij kostelijk en bracht af en toe wat in, het liefst een grapje, maar probeerde vooral niet teveel champagne te drinken en teveel sigaretten te roken. Achter het grote lichaam van Jeremy en deze façade van eloquente mannelijkheid ontdekte ik gaandeweg een sympathieke, slimme en beleefde Engelse heer.
Toen moest Richard Hammond nog binnenkomen, de man die een in 2006 ernstig gewond raakte nadat hij vele keren over de kop sloeg tijdens een wereldrecordpoging met een raketauto. Op de vraag hoe het ongeluk was ontstaan, zei Jeremy Clarkson ooit: ‘Richard Hammond is just a lousy driver.’ Hij besloot dat Top Gear voor altijd zou stoppen als Hammond niet terug kon keren bij het programma. Die herstelde gelukkig snel en Top Gear is een groter succes dan ooit, met 350 miljoen kijkers in 110 landen.
Aan het eind van de middag fietste ik doorrookt naar het hoofdkantoor van Eyeworks voor een vergadering met Linda de Mol, Jeroen Pauw en Reinout Oerlemans over de benefietuitzending voor Haïti die vandaag op drie netten live wordt uitgezonden. We namen het draaiboek door, gingen op de foto, gaven een radio-interview en raceten toen naar De Wereld Draait Door om over de benefietuitzending te praten. Tussendoor, op de fiets en in de make-up, meer interviews. Proberen rustig te blijven, proberen normaal te blijven doen. Blijven denken. Niets doms zeggen. Ontspannen, maar op je qui vive.
Sommige mensen die veel aan hun hoofd hebben, gaan aan de dope, anderen aan de drank, maar ik ren ’s nachts door verlaten fabrieken en huizen, met een groep guerillastrijders, opgejaagd door een leger zwaarbewapende vechtmachines. Ik droom nooit over orchideetjes in de wei en Scarlet Johansson en ik die daar naakt doorheen huppelen.
Wat je moet doen als je aangevallen wordt door twee jongens in een bomvolle tram, niemand helpt je en je kunt geen kant op? Les 3: knietje in het kruis. Zo hard je kan.

Bron :http://ridderbeau.hyves.nl/blog/32221882/Rennen/HnN5/

Beau van Erven Dorens rent voor War Child tijdens de CPC Loop!

 Vrijdag 12 Maart 2010

Beau van Erven Dorens

Tv-persoonlijkheid Beau van Erven Dorens hoopt op zondag 14 maart in de 36ste CPC Loop Den Haag op een persoonlijk record.

‘Tijdens het lopen denk ik aan alles. Ik ben een enorme dromer. Ik kan op de maan staan.’

Beau van Erven Dorens (39) doet op zondag 14 maart samen met zijn vrouw mee aan de CPC Loop Den Haag. De populaire tv-persoonlijkheid, bekend van programma’s als CQC, Ik hou van Holland, Het zesde zintuig en Deal or No Deal, wil ooit blootsvoets een marathon volbrengen. ,,Lopen op blote voeten is een heerlijke, bevrijdende, natuurlijke en humoristische bezigheid.’’

Wat trekt je aan in de CPC Loop Den Haag en heb je iets met de stad Den Haag?
,,Ik vind Den Haag een geweldige stad. Open en groen en vlak bij het strand. Wij zijn heel gelukkig in Amsterdam, maar ik zie mijzelf ook in Den Haag wonen. Zou ik iedere dag over het strand rennen.’’

Heb je jezelf een doel gesteld voor deze CPC Loop Den Haag?
,,Ik ben een beginnende duursporter. Ik heb de halve marathon van Amsterdam gelopen en daarna de marathon van New York. Ik liep de halve van Amsterdam in 1.43, dus ik zou het leuk vinden om ‘m weer iets sneller te lopen.’’

Wanneer ben je begonnen met hardlopen?
,,Ik ben ongeveer twee jaar terug begonnen met actief hardlopen. Ik liep wel eens een rondje Vondelpark, maar na drie kilometer stortte ik in elkaar hahaha. Ik hou ervan dat je buiten bent en niet binnen in een fitnesszaal, en dat je lekker kunt nadenken over van alles en tegelijk jezelf mooi uitput. Mijn droom is het om veel races te doen en steeds iets sneller en ik ben mij nu aan het oriënteren op de triatlon. Dat lijkt me ook geweldig. Ik train in mijn eentje en loop om de dag een kilometer of tien langs de Amstel en dan af en toe wat langer. Heerlijk!’’

Met wie doe je mee aan de CPC Loop Den Haag?
,,Ik loop samen met mijn vrouw, die ooit ook de halve marathon van Amsterdam heeft gelopen. Mijn zoons zijn 8 (een tweeling), 6 en 4, dus die zijn nog niet aan het hardlopen. Hoewel... ze rennen de hele dag en kunnen geen moment stilzitten. Ik kijk altijd gefascineerd naar hun spieren en lenigheid. Dat is echt pure natuurkracht. Ze zitten gehurkt, alsof het apen zijn, want wij in wezen ook zijn natuurlijk. Gaandeweg verliest de mens al zijn souplesse en kracht.’’

Wat doe je en wat laat je voor het hardlopen?
,,Dat is het mooie van hardlopen: je kunt het doen wanneer je wil, dus heel vaak ben ik om zes uur ’s ochtends al aan het rennen. Geen mooier begin van de dag. Voor de rest laat ik weinig, hoewel roken en lopen niet samengaan. Veel drinken is ook niet slim. Dan kun je net zo goed niet lopen. Ik ben veel gematigder geworden op dat gebied.’’

Wat vind je het mooiste aan hardlopen?
,,Ik vind het mooiste om heel diep te gaan, dat je denkt: nu ga ik eraan. En dan doorgaan. Tegelijk denk ik aan alles. Soms aan vervelende dingen, dat is naar, want dat blijft dan in je hoofd zitten., maar meestal aan mooie dingen. Ik ben een enorme dromer. Ik kan op de maan staan.’’

Wat is het ontroerendste moment dat je als loper hebt beleefd?
,,Ik vond het schitterend om in New York over de finish te komen. Na 42 kilometer was ik echt helemaal gebroken en die laatste vijf kilometer kwamen echt uit mijn tenen. De sfeer was zo geweldig en je raakt in een soort trance. Ik kon wel huilen, maar ik was er echt te moe voor. Ik ben op de grond gaan zitten, op een stoepje, een beetje van het tumult van de finish af en ik dacht: ik heb het gedaan. Man, ik heb het gedaan.’’

In 2008 heb je op blote voeten meegedaan aan de Letterenloop, je eerste tien kilometerloop. ‘Op een gegeven moment leek het of ik op granaatschermen liep,’ heb je daarover gezegd. In 2009 liep je de Dam tot Damloop ook op blote voeten en moest je na afloop naar de eerste hulp. Waarom wilde je per se op blote voeten lopen?
,,Lopen op blote voeten is een heerlijke, bevrijdende, natuurlijke en humoristische bezigheid. Zodra het weer beter is, ga ik opnieuw vol op blote voeten trainen. Wel met mate hoor, dus langzaam opbouwen, eerst kilometers op gras en daarna pas op asfalt et cetera.
,,Dat heb ik tijdens de Damloop in 2009 verkeerd gedaan. Ik had te weinig op blote voeten getraind, omdat ik het jaar daarvoor juist te veel op blote voeten had getraind, waardoor ik last had van mijn enkels kreeg. Het luistert heel nauw en ik ben een grote jongen, dus ik moet voorzichtig zijn.
,,Ik wilde in 2009 sneller zijn dan in 2008 en dat lukte ook (1.22), maar die snelheid kostte mij wel mijn voetzolen. De foto’s ga ik niet laten zien, maar het was niet fris, mijn hele eeltlaag hing als een lap van mijn voet... Dat vind ik niet het goede voorbeeld, dus de volgende keer wil ik ongeschonden uit de strijd komen.
,,Rennen op blote voeten, daar kan ik uren over praten. Probeer het maar eens. Blessures? Er is geen schoenenfabrikant in de wereld die een onderzoek kan presenteren waarin staat dat loopschoenen goed zijn tegen blessures. Dat is een grote misvatting in de loopwereld. Maar lange afstanden rennen op blote voeten vergt wel veel training. Ik wil eigenlijk eens een marathon op blote voeten rennen. Voorlopig is 16 kilometer mijn max.’’

De marathon van New York heb je in november 2009 gelopen in 4 uur, 14 minuten en 33 seconden. Genoten?
,,De NY marathon in 2009 was geweldig; 42.000 lopers, vier miljoen toeschouwers..., de sfeer was uniek. Iedere wijk heeft zijn eigen muziek en sfeer. Het was schitterend. De hele stad leeft in die marathon. Na afloop word je in de hele stad toegeschreeuwd en getrakteerd. Volgend jaar doe ik zeker mee. Misschien op blote voeten, maar dan moet ik zeker weten dat ik 35 kilometer op blote voeten kan rennen. Die laatste zeven sleep ik mij er wel doorheen.
,,Ik was in New York niet bezig met de tijd, ik had niet eens een horloge bij me. Ik droeg een camera bij me en liep in een pak met das enzo, en maakte een reportage voor CQC. Ik stond voortdurend stil, dat heeft mij niet geholpen bij een goede tijd. Volgend jaar ga ik voor een tijd onder de vier uur.’’

Bij de Letterenloop heb je gelopen voor een goed doel, de Stichting Run4School. Bij de Dam tot Damloop heb je met je team 17.000 euro opgehaald voor War Child. Je presenteerde de tv-actie voor Haiti, wat heb je met goede doelen?
,,Ik heb heel veel met goede doelen en zet mij voor van alles en nog wat in als iemand een goed idee heeft, dan loop ik de ‘CPC’ graag ook voor een goed doel! Kom maar op met een idee!’’

Je ziet er op tv altijd pico bello uit, is kleding tijdens het hardlopen ook belangrijk voor je?
,,Nee, dat is grappig, want bij het lopen maakt het me echt niet uit. Ik ga in ieder geval niet in zo’n ballenknijper..., daar doe ik dan wel een korte broek overheen.’’

Heb je een hardloop-held, een voorbeeld?
,,Voor de kenners: de Tarahumara, een stam in Mexico. De ultieme ultralopers. Sommigen renden wel 450 kilometer achter elkaar, in een rode tuniek en op krakkemikkige sandalen, gemaakt van autobanden.’’

Wat vind je het mooiste liedje over hardlopen? Bestaat er ideale ‘hardloop-muziek’?
,,Ik loop zonder muziek!’’

Wat is je ultieme hardloopdroom?
,,Mijn ultieme hardloopdroom is de Leadville 100. Een hardloopwedstrijd over honderd mijl in de hoge bergen van Colorado. Als je dat gedaan hebt, die 160 kilometer door weer en wind, over bergen, met honderden meters stijgen, dan heb je wel het maximale uit je fysiek gehaald.’’

Bron :  http://www.fortiscpcloop.nl/

Beau blij met nieuwe uitzendavond CQC

Geplaatst op vrijdag 19 februari 2010 om 14:15

Beau van Erven Dorens is er blij mee dat zijn nieuwsshow CQC naar de late maandagavond van Veronica verhuist. Het eerste seizoen was te zien op de late vrijdagavond. “Heel blij. We kregen vorig jaar zo ontzettend op ons donder van Popstars. We werden gewoon afgeslacht natuurlijk; met Popstars kun je bijna niet concurreren. Dat was een moeilijke situatie. De maandag is een stuk beter“, zegt Van Erven Dorens in Televizier. Het uitzendmoment blijft wel hetzelfde: van 22.30 tot 23.30 uur. 

Het eerste seizoen CQC scoorde goed, zegt Van Erven Dorens. “Op Veronica hebben we gewoon zendergemiddeld gescoord zoals dat heet; dat is al behoorlijk knap.”

De presentator hoopte zeer dat er een tweede seizoen van CQC zou komen. “Ik had het wel heel zonde gevonden als ze dit zouden afbreken. En vergis je niet, het is natuurlijk ook gewoon een puur commerciële beslissing. De tijd van de charitas op de Nederlandse televisie is allang voorbij. Ze nemen die beslissing niet om iemand te pleasen, maar omdat ze echt geloven dat er meer in zit. En volgens mij hebben wij ook echt bewezen dat een aantal elementen in de show heel erg vernieuwend zijn.“

Bron : Mediacourant.nl

CQC reist af naar Afghanistan

Geplaatst op dinsdag 16 februari 2010 om 15:45

Het Veronica-programma CQC heeft re- porter Jelte Sondij (28) naar Afghanistan gestuurd om uit te vinden wat er allemaal gebeurt in Kamp Holland. Zijn verslag is vanaf maandag 22 februari te zien in het nieuwe seizoen van het pro- gramma. “Toen ik hoorde dat CQC me naar Afghanistan wilde sturen, was het eerste dat ik dacht; willen ze soms van me af? Want het is natuurlijk best wel spannend om naar zo’n gebied te gaan, zeker als je kijkt naar de actuele ont- wikkelingen“, zegt Sondij. 

Toch heeft Sondij er zin in. “Ik vind het vooral een mooie kans om de missie een gezicht te geven. Er wordt een hoop over vergaderd in de Tweede Kamer, maar wat gebeurt er nou echt? Dat is de vraag waarmee ik in het vliegtuig ben gestapt.”

Bron : Mediacourant.nl